Aan Merdeka Permana, Carpon, Tribun Jabar

Didagoan Tepika Jam 12 Peuting

0
()

NYI Sati ngarasa bingung, pisalakieunana keuna ku werejit. Ceuk nu ngirimna, mun tabuh 12 peuting ieu euweuh nu sanggup ngubaran, nyawana moal katulungan.

TI Bandung kakara tepi ka Terminal Pasir-hayam tabuh lima soré balukar di Ciranjang aya treuk tubrukan. Mangkaning, elf anu muru ka Sindangbarang, lasteu téh tabuh 3 soré.

Datang ka Pasirhayam, enya wé geus euweuh elf nu ka kidulkeun.

Terminal geus tiiseun, kajaba angkot anu ukur ngaliwat bari natawarkeun bisi aya mua-tan anu rék ka kotakeun.

Dina bangku panjang, nu diuk ukur budak awéwé umur kira 18 taunan, dijilbab. Paro-manna ngungun panonna carindul jiga tos ceu-rik.

“Badé nyaba ka mana, Néng?” cekéng téh diuk teu pati anggang ti manéhna.

“Badé wangsul ka Tanggeung, mung tos teu aya elf …” cenah, némbalanana bari teu ningali ka kuring da gawéna ukur ngeluk tungkul. Sa-kapeung nyusutan panonna ku tungtung jilbab.

“Bapa gé sabenerna mah eudeuk ka kidul, malah eudeuk ka Sindangbarang …” omong kuring padahal budak awéwé éta mah teu na-nya.

“Ngalangkung kénéh ti Tanggeung mah,” ceuk si budak. Bep deui jempling.

“Bapa jadi tambuh laku, padahal isukna isuk-isuk pisan kudu nungkulan acara walimahan,” ceuk kuring deui cacakan teu ditanya.

“Komo abdi mah didagoan tepi ka tabuh 12 peuting. Mun teu kitu, bahaya …” ceuk Si Budak Awéwé.

“Bahaya naon?” ceuk kuring.

Teu kaburu ditémbalan ku sabab kaburu da-tang calo terminal natawarkeun angkutan.

“Pa, tos moal aya elf nu ka kidul, kajaba upa-mi keresa nyarter,” ceuk calo.

“Sabaraha?”

“Engké wé badanten sareng supir.”

Si calo langsung indit. Jol deui geus bareng jeung jalma séjén.

“Tah, ieu supir pakidulan. Ngan da nembé iang énjing tabuh lima subuh.”

“Tapi mangga badé diborong mah,” ceuk supir elf.

“Enya sabaraha?”

“Nya diborong sajumlah eusi panumpang full, wé,” ceuk supir.

“Duh mahal euy …”

“Upami ngakut panumpang umum, pan dide-det, malah aya kalana sawaréh diuk dina tong-gong elf,” ceuk supir.

Baca juga  Gadis Penjaga dan Pria Berjanggut

“Itung limaan kumaha?”

“Duh rugel ka abdina …”

Kuring balem da teu sanggup ari kudu nga-borong sajumlah eusi panumpang mah. Kudu wé 18 panumpang mah meureun.

“Anggap sapuluhan wé sok?” supir nurun-keun paméntana.

“Enya sok lah.”

“Tapi upah calo ku Bapa!”

Kuring merong.

“Paling sapuluh rébu, Pa …”

“Enya sok baé lah. Hayu Néng!” ceuk kuring ngajak si budak awéwé.

“Teu gaduh artos Bapa, ari kedah udunan ngaborong mah,” ceuk si budak awéwé.

“Geus hayu, pan nu rék ngaborong mah, Ba-pa,” ceuk kuring.

Sanajan bari asa-asa, budak awéwé téh daék milu.

Diuk di tengah. Jok anu kuduna jang tilu-aneun.

Elf ngageuleuyeung muru kidul. Di jalan nyimpang heula ngeusi bensin. Duitna ménta ti kuring. Geus kitu supir ngingkig heula ka WC, jaba meuli rook heula.

Geus kitu mah, biur mengpeng.

“Mun aya muatan mah, sok wé taékeun, ka-runya,” ceuk kuring.

“Lah, moal aya, Pa …” walon supir.

Sajajalan jempling. Si budak awéwé teu lé-mék teu nyarék. Ngabetem wé.

Ngan kuring jadi inget kana omongan si bu-dak awéwé tadi. Yén mun teu tepi tabuh 12 ka Tanggeung bakal aya mara-bahaya.

Ku sabab kitu, kuring tumanya perkara éta. Ngan éta budak némbalanana kalahka ku nga-bangingik ceurik. Atuh supir kagéteun tepika  nyiisi heula. Mobil eureun di tengah jalan nu hara-haraeun

“Dikumahakeun éta budak awéwé?” si supir jadi curiga ka kuring.

“Ah, teu dikukumaha ukur ditanya,” ceuk ku-ring jadi kasieunan.

“Ku naon Nyai, piraning ditanya baé mani k-kudu ngagukguk?” ceuk supir, masih kénéh can ngajalankeun mobil.

“Mun abdi teu tepi ka Tanggeung saméméh tabuh 12 bakal bahaya!” ceuk si budak awéwé.

“Bahaya naon?” supir nanya.

“Pisalakieun abdi bakal paéh ku werejit!”

“Aya nu nyantet?” supir nanya.

“Enya.”

“Bahaya atuh!”

“Puguh gé. Naha Amang supir kalahka eu-reun? Tadi meuli bengsin mani lila!” ceuk si bu-dak awéwé.

Baca juga  Srikandi Zaman Now

Biur supir ngajalankeun kandaraanna pada-hal jalan loba nikung.

“Cing dongéngkeun kumaha jujutanana?” ceuk kuring.

Bari ingsreuk-ingsreukan, budak awéwé ne-rangkeun. Yén cenah isuk-pagéto manéhna eu-deuk dikawinkeun. Ngan  aya lalaki séjén anu maskét ka manéhna.

“Nya sasatna mah abdi téh diparebutkeun,” ceuk si budak awéwé. Sati, sia téh kudu daék ka aing. Aing mah anak jalma jugala, pisalakeun sia mah ukur kuli ngojég. Kitu ceuk nu ngirim we-rejit téh.”

“Éta Néng Sati milih nu beunghar atawa milih tukang ojég?” ceuk kuring.

“Hih, mana dibélaan kieu gé abdi milih Kang Jumena.”

“Tukang ojég téa?”

Sati unggeuk. Manéhna nerangkeun, pisala-kieunana geus saminggu gering utah getih. Ceuk nu bébéja, cenah dikirim werejit ku Si Kapi, nya anak nu beunghar nu bogoheun téa.

“Lain lapor ka pulisi atuh?”

“Nya ku kitu ku kieu engké mah rék lapor  ka Polsek. Ngan nu penting, ngajait heula nasib Kang Jumena,” ceuk Nyi Sati. Cenah ngadéngé béja di Gandasoli Sukabumi aya dukun wacis, nya manéhna indit ka Gandasoli, minangsaraya. Indit sorangan da bapa geus euweuh, dulur lalaki teu boga. Ujuk-ajak gé da teu boga jang ongkos ari abring-abringan mah.

“Kumaha ceuk dukun Gandasoli?”

“Ieu wé dibéré rupa-rupa parawanten. Cenah kudu digodog dipaké mandi. Tapi ieu jam sa-baraha?”

Kuring mireungeuh jam tangan.

“Tabuh satengah salapan!”

“Duh kaburu moal, nya?”

“Kalem. Amang rék ngebut!” ceuk supir elf. Enya wé supir ngajalankeun kandaraan mani apeng-apengan. Saban ngaliwat ka tikungan gé sora ban mani ciciricitan.

“Ati-ati, Pir!” kuring tipepereket nyekel pa-nyarandéan nu hareup.

“Nyawa lebih diutamakan, Pa!” témbal supir teu ngagugu kana panggeuri kuring.

Tabuh sapuluh, anjog ka Tanggeung. Nya ka-titih telat da tadi lila teuing di terminal. Mang-kaning  ceuk Nyi Sati, perlu waktu sajam deui tumpak ojég ka lemburna téh.

Baca juga  Hikayat Emak Pepot yang Berjalan Kaki Puluhan Kilometer untuk Menunaikan Sebuah Janji

“Beu!”

Nyebut “beu” téh sabab di dinya geus tiiseun euweuh ojég.

“Pir, wayahna nungguan ojég heula. Kakara urang berangkat,” ceuk kuring.

“Siap, Pa!”

Satengah jam, kakara aya ojég. Manéhna ménta upah limapuluh rébu, ari si budak nawar 20 rébu da cenah duitna gé ngan sakitu. Ceuk manéhna, éta mah tadina jang mayar elf. Ka imah mah kapaksa deuk  leumpang.

“Nu matak abdi ceurik baé gé sieun teu ka-buru jam 12 …” ceuk Nyi Sati.

“Yeuh!” ceuk kuring ngasongkeun limapuluh rébu salambar..

“Naon ieu?”

“Duit,” témbal kuring.

“Muhun terang. Kanggo naon?”

“Geuwat tumpak ojég bisi teu kaburu!” ceuk kuring nyarék budak awéwé loba tatanya.

Nyi Sati nampanan duit geus kitu gura-giru kana sadel motor. Biur motor indit.

“Hayu!” ceuk kuring ka supir.

Ayeuna mah ngajalankeun kandaraan teu apeng-apengan. Ceuk supir, rék ngadagoan su-buh nungguan muatan ka Cianjurkeun.

“Aya kénéh nya sarupaning teluh jeung san-tet téh …” kuring ngarerendeng.

“Euh, mahabu Pa di pakidulan mah. Teu kaop boga perkara, sok aya anu lumpatna kana we-rejit,” ceuk supir.

“Karunya nya budak, sieun teu kaburu …” ku-ring ngagerendeng deui.

“Da lamun jalanna asup kandaraan mah, abdi daék nganteurkeun tepika lemburna …” ceuk supir. Cenah manéhna apal, jalan éta mah nya rumpil nya heureut nya taringgul ku batu. Netek deuih da ngeumbing pasir.

“Ludeungan atuh éta budak. Lain dibaturan ku saha wé atuh …” ceuk kuring deui.

“Puguh abdi gé héran. Éta dulur pisala-kieunana mani euweuh nu mantuan,” ceuk supir.  “Tapi enya meureun ku euweuh duit téa … “ omong supir elf deui.

Kuring mah langsung ngaguher da teu ka-wawa ku capé. ***

 45 total views,  2 views today

Average rating / 5. Vote count:

No votes so far! Be the first to rate this post.

Leave a Reply

error: Content is protected !!
%d bloggers like this: